Ograniczenie kwoty podatku naliczonego przy zakupach niektórych pojazdów samochodowych wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 z późn. zm.) – dalej u.z.u.p.t.u.

Przepis ten nie dotyczy jednak sytuacji, gdy przedmiotem działalności podatnika jest oddanie w odpłatne używanie samochodów osobowych, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i samochody te są (będą) przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy (zob. art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b u.z.u.p.t.u.).

Pojawia się w związku z tym wątpliwość, kiedy oddawanie samochodów osobowych w odpłatne używanie stanowi „przedmiot działalności podatnika”.

Poza sporem jest że o ile odpłatne używanie stanowi „przedmiot działalności podatnika” (PKD 77.11.Z, tj. wynajem i dzierżawa samochodów i furgonetek) oraz faktycznie prowadzi on działalność w tym zakresie, to organ podatkowy nie ma prawa kwestionować możliwości skorzystania z odliczenia 100% VAT przy zakupie samochodów osobowych, kupionych dla ww. działalności.

Jednak również o ile nie mieli byśmy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo rejestru przedsiębiorców, to i tak za udowodnione należy uznać sytuacje, o ile podatnik rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą polegającą na oddawaniu samochodów w odpłatne używanie.

Jednak prawo do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego, poza ww. sytuacją przedmiotu działalności a więc wynajmu samochodów osobowych, przysługuje o ile samochody te są (będą) przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na cele najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, na okres nie krótszy niż 6 miesięcy.

Mowa jest bowiem w ww. przepisie o „przeznaczeniu wyłącznie do wykorzystywania na te cele (…) na okres nie krótszy niż 6 miesięcy”, nie zaś „wynajmowanie przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy”.

Tym samym warunek ww., będzie spełniony również wówczas, gdy samochód osobowy nie będzie co prawda wynajmowany przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy (np. dlatego, że umowy najmu zawierane są na krótsze okresy), lecz przeznaczony jest przez podatnika wyłącznie do wynajmu, przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy.

Jednocześnie pragnę wyjaśnić, przepis ww. art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b u.z.u.p.t.u. ma również zastosowanie w przypadkach, gdy samochody są wynajmowane przez podatników, którzy nie są ich właścicielami, ale np. posiadają te samochody na podstawie umów najmu, dzierżawy, leasingu oraz innych umów o podobnym charakterze (art. 3 ust. 6 u.z.u.p.t.u.).

A zatem, będzie możliwym również odliczać w całości podatek naliczony z faktury nie tylko tych strictwe zakupowych ale również z faktur o ile samochod sami najpierw najmujemy, dzierżawimy, leasingujemy (i to zarówno przy operacyjnym jak i finansowym), o ile będzie ów samochód w dalszej kolejności również do dalszego wynajmowania (podnajmu), przez okres co najmniej 6 miesięcy. Tu jedynie należy zadbać aby była zgoda pierszego wynajmującego (czy leasingodawcy) na dalszy podnajmem takiego samochodu.

Podsumowując:

aby zaistniała niepodważalna możliwość doliczenia 100% podatku VAT od samochodu osobowego, samochód taki musi być przeznaczony do wykorzystania na cele wskazane w ww. przepisie, a wiec oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, a nie faktycznie używane na podstawie takich ww. umów, oczywiście łączny okres wynajmu nie może być krótszy niż 6 miesięcy.

A zatem – w przypadku najmu – nie jest koniecznym zawarcie umowy najmu od razu na pół roku. Wystarczy, że przeznaczymy samochód na cele wynajmu w tym okresie.

Co do dokumentowania takich usług, to nie ma tu jakiegoś szczególnego przepisu który by to regulował. Zaleca się jedynie sporządzanie oświadczenia o takim przeznaczeniu zakupionego samochodu oraz dokumentowanie wynajmu poprzez zbieranie wszelkich faktur i rachunków dokumentujących świadczenie usług najmu, dzierżawy, leasingu oraz podobnych.

 Tak samo jak nie ma wskazań komu samochód(y), mogą być oddawane w odpłatne używanie na podstawie ww. umów. Mogą to więc być zarówno podmioty gospodarcze jak i osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.

Kaczmarski Michał  

W przypadku sprzedaży towarów na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, oraz rolników ryczałtowych, przez podmioty gospodarcze, nie będzie istniał u nich obowiązek ewidencjonowania przychodów na kasie fiskalnej jeżeli będzie to:

1. dostawa towarów w systemie wysyłkowym,
2. zaplata w całości zostanie dokonana za pośrednictwem  poczty lub banku na rachunek bankowy podatnika, oraz 
3. z ewidencji i dowodów dokumentujących daną transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji czy też dostawy zapłata dotyczyła.

Przy czym, co niezmiernie istotne, korzystanie ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy, możliwe jest tylko przez podatników którzy niezależnie od spełnienia ww. wymogów, prowadzą szczegółową ewidencję dowodów zapłaty, na podstawie której można ustalić również dane (w tym adres) osoby fizycznej nieprowadzącej działalności

Tylko o ile powyższe warunki były, są i nadal będą spełniane, taki podmiot nawet po przekroczenia progu zwolnienia 40.000 zł (20.000 zł w pierwszym roku działalności), nie ma obiązku wprowadzania i używania kas rejestrujących.

 Jednak nie spełnienie łącznie powyższych warunków, powoduje iż po przekroczeniu progu sprzedaży 40.000 zł (20 tys zł ) na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej,podmiot (jest, był lub będzie) zobowiązany do stosowania kasy fiskalnej.

Zwolnienie traci moc po upływie dwóch miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło w ciągu roku podatkowego przekroczenie kwoty obrotów w wysokości 40.000 zł (20.000 zł)

W przypadku otrzymywania wpłat gotówkowych lub takich, gdzie na przelewie bankowym jest wskazany nabywca, jego dane adresowe ale brak jest dokładnego oznaczenia zakupionego towaru obowiązuje limit obrotu 40.000 zł oraz 20.000 zł w pierwszym roku działalności.

Obowiązek podatkowy w VAT powstaje z chwilą wpływu należności na konto podatnika w sytuacji gdy zapłata dokonywana jest z góry, tj. przed wysłaniem towaru czy wykonaniem usługi. W przypadku wysłania towaru za pobraniem, będzie to z kolei moment wydania towaru. Z kolei w przypadku otrzymania wyciągu bankowego w miesiącu innym niż miesiąc dokonania wpłaty przez nabywcę, dokonuje się korekty obrotu podlegającego opodatkowaniu za miesiąc faktycznego dokonania wpłaty.

Podstaw prawna:

Art. 19 ust 1 i 11 oraz art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.)

 § 2 §3 i § 4 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. Nr 138, poz. 930)

Kodeks pracy przewiduje możliwość powierzenia pracownikowi w innej miejscowości innej pracy niż ta wynikająca z warunków umowy o pracę, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Przepisy powszechnie obowiązującego prawa pracy nie przyznają pracownikowi opiekującemu się niepełnosprawnym dzieckiem czy rodzicem, prawa czy to do obniżonego wymiaru czasu pracy czy też zakazu oddelegowania do innej miejscowości.

Pracownik opiekujący się niepełnosprawnym, może natomiast dodatkowo skorzystać ze zwolnienia od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad takim dzieckiem czy rodzicem i wynosi ono odpowiednio 60 i 14 dni w roku kalendarzowym.

UZASADNIENIE

Co do zasady, miejscem pracy, w którym pracownik jest zobowiązany świadczyć pracę, jest miejsce określone w łączącej go z pracodawcą umowie o pracę. W praktyce zdarzają się jednak sytuacje, w których zachodzi potrzeba czasowego oddelegowania pracownika do pracy np. w innym oddziale firmy.

Jeśli miejsce pracy danego pracownika zostało określone w umowie o pracę poprzez wskazanie konkretnego miejsca, to aby je zmienić niezbędne będzie wprowadzenie w umowie o pracę zmian:

1. poprzez porozumie stron, jeśli pracownik wyraża zgodę na zmianę lub
2. w drodze wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy, jeśli pracownik nie wyraża zgody na proponowaną zmianę.

Niezależnie od powyższego przepisy stwarzają pracodawcy możliwość czasowego skierowania pracownika do świadczenia INNEJ pracy w innym miejscu.

Otóż art. 42 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – dalej k.p., stanowi że wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy lub płacy nie jest wymagane w razie powierzenia pracownikowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nie przekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika.

Tym samym pracodawca nie może powołując się na treść art. 42 § 4 k.p. zmienić miejsce wykonywania pracy danego pracownika w zakresie tych samych obowiązków jakie ma pracownik w umowie o pracę.

O ile jednak pracodawca zamierza wysłać pracownika do innej miejscowości na okres nie dłużej niż 3 miesiące, muszą być spełnione dwa podstawowe warunki:

1. inny charakter wykonywanej pracy oraz
2. musi to być uzasadnione potrzebami pracodawcy,

z tym że wówczas, należy się takiemu pracownikowi zwrot części kosztów oddelegowania.

W postanowieniu z dnia 13 maja 2008 r., II PZP 8/08, SN stwierdził, iż „niewątpliwie celem art. 77⁵ § 1 k.p. (delegowanie pracownika do innej miejscowości- przypis aut), jest zrekompensowanie pracownikowi kosztów ponoszonych w związku z poleceniem pracodawcy wykonywania zadania poza jego miejscem pracy, wobec czego z tego punktu widzenia używane przez przepis pojęcie „stałe miejsce pracy” odpowiada pojęciu „miejsce wykonywania pracy” z art. 29 § 1 pkt 2 k.p.”.

Art. 42 § 4 k.p., będzie wiec podstawą prawną jedynie dla powierzenia pracownikowi innej pracy. Delegowanie zaś nastąpi w oparciu o art. 77⁵ k.p. Nie następuje wówczas zmiana stałego miejsca pracy pracownika. Wykonywanie zadania służbowego poza miejscowością w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika, rodzi przy tym określone uprawnienia związane z przebywaniem w podróży służbowej.

Co do szczególnej ochrony delegowania poza stałe miejsce pracy, przepisy kodeksu pracy, jedynie art. 178 § 1 i 2 k.p., wspomaga pracownicę będącą w ciąży oraz pracownika opiekującego się dzieckiem do ukończenia przez nie 4 roku życia, wskazując że nie wolno bez zgody takich pracowników, zatrudniać ich w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w systemie przerywanego czasu pracy, jak również delegować poza stałe miejsce pracy.

Jednak już np. pracownikowi będącemu rodzicem dziecka wymagającego specjalnej troski, czy pracownika opiekującego się niepełnosprawnym rodzicem, przepisy k.p., nie zapewnią specjalnych regulacji prawnych czy to w wymiarze czasu pracy czy delegowania poza stałe miejsce pracy.

Jednak, takim pracownikom z pomocą przychodzą przepisy art. 32-35 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. – o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267) – dalej u.ś.p.m.

I tak pracownikowi będącemu rodzicem dziecka wymagającego specjalnej troski, przysługuje zasiłek opiekuńczy z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem przez okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki, nie dłużej jednak niż przez okres 60 dni w ciągu roku (art. 31 ust 1 pkt.1) u.ś.p.m.)

Z kolei pracownik opiekujący się niepełnosprawnym rodzicem, przysługuje zasiłek opiekuńczy z przez okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki, nie dłużej jednak niż przez okres 14 dni w ciągu roku (art. 31 ust 1 pkt.2 u.ś.p.m.)

O ile więc pracodawca, miał by zamiar oddelegować do innej miejscowości pracownika będącego rodzicem dziecka wymagającego specjalnej troski, czy tez pracownika opiekującego się niepełnosprawnym rodzicem, a on nie wyraża na to swojej zgody, chcąc pokrzyżować plany pracodawcy, pozostaje im (o ile nie korzystali jeszcze w danym roku), wykorzystać dodatkowe zwolnienie w wymiarze 60 dni lub 14 dni w ciągu roku.

Pozdrawiam

Kaczmarski Michał

W przypadku zobowiązań (a więc sytuacji gdy z jakiś powodów niezapłaciliśmy naszemu kontrahentowi – stajemy się dłużnikiem), a wartość tych zobowiązania (dla celów podatkowych), o ile ulegnie przedawnieniu (w działalnści gospodarczej najczęściej to trzy lata), będzie zawsze stanowić dla dłużnika przychód z działalności gospodarczej, który należy wówczas opodatkować podatkiem dochodowym w kwocie brutto.

Przychodem podatkowym jest bowiem m.in. wartość przedawnionych zobowiązań w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek i kredytów - (art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – dalej u.p.d.o.p. oraz art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym osob fizycznych – dalej u.p.d.o.f.) Przychód ten powstaje w roku, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązania.

Co do zasady należy przyjąć, iż przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań powstaje z momentem upływu terminu przedawnienia.

Otóż ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – dalej k.c., stanowi w art. 120 § 1 k.c., że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, tj. od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin płatności.

Według art. 118 k.c. roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz roszczenia o świadczenia okresowe (np. odsetki) przedawniają się w terminie trzech lat. Przepisy przewidują co prawda liczne wyjątki od tej zasady, jednak trzy lata to okres występujący u podatników najczęściej. Należy tu jedynie dodać że dostawa towarów, jest jednak wyjątkiem, gdyż ustawodawca zapisał szczególny termin przedawnienia w art. 554 k.c., wskazując że roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych, przedawniają się z upływem lat dwóch.

Każdy przedsiębiorca powinien wiec na bieżąco kontrolować stan swoich zobowiązań, ustalić terminy przedawnienia a przedawnione zobowiązania odpowiednio ujmować jako przychód podatkowy.

Należy jeszcze pamiętać że art. 117 k.c. wskazuje iż po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jak wynika z art. 123 § 1 k.c., bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawanym spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalania albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje oraz przez wszczęcie mediacji.

 Może się więc zdarzyć, że sami przerwiemy bieg terminu przedawnienia, podejmując określoną czynność (np. potwierdzeniem salda czy prośbą o rozłożenie na raty), którymi spowodujemy uznanie roszczenia a wówczas bieg przedawnienia rozpoczyna się od nowa.

Kaczmarska Marzenna